zaterdag 10 maart 2018

Omdat mediacatie/drugs slecht is komt deze Waarheid naar boven en zal de derde wereldoorlog de kop in worden gedrukt?!

Zonder IG Farben geen tweede wereldoorlog?



In de eerste helft van de vorige eeuw was de holding IG Farben – Interessengemeinschaft Farben – de machigste economische organisatie van Duitsland. De groep zocht al vlug toenadering tot de opkomende Adolf Hitler en zou tijdens de tweede wereldoorlog nauw samenwerken met het Nazi-regime. Zo besloot IG Farben op 22 februari 1941 onder meer om in Auschwitz de fabriek Buna Werken te bouwen, waar gebruik gemaakt kon worden van dwangarbeiders.
(Foto: IG Farben en het Nazi-regime konden goed samenwerken.)
IG Farben was een groot kartel van een aantal Duitse bedrijven, met onder meer BASF, Bayer, Hoechst, Agfa, Casella, Huels en Kalle. Dat conglomeraat was één van de grote financiers van Hitlers opgang en dat zou in de aanloop naar en tijdens het verloop van de tweede wereldoorlog tot een intense samenwerking leiden.
Zo leverde IG Farben de explosieven en de synthetische gasbenzine voor het Duitse leger. Volgens een aantal experts zou Hitlers oorlogsvoering zonder IG Farben zelfs niet mogelijk zijn geweest.
Na de eerste wereldoorlog fuseerden in 1926 alle grote Duitse chemische bedrijven tot één grote holding onder leiding van Carl Duisberg en Carl Bosch. De groep vervaardigde kleurstoffen, farmaceutica, fotografische middelen, explosieven en een groot aantal andere producten.
Na de voor Hitler succesvolle verkiezingen van juli 1932, zocht IG Farben contact met de toekomstige Führer met de vraag of het concern op overheidssteun kon rekenen voor zijn programma voor synthetische gasbenzine voor het geval dat de nazi's aan de macht zouden komen. Hitler reageerde enthousiast en Farben zou inderdaad een contract krijgen voor een vierjarenplan voor de uitbreiding van de productie van synthetische brandstoffen.
Op 22 februari besloot IG Farben om in Auschwitz een nieuwe fabriek op te zetten. De Buna Werken moesten het grootste industriële complex van de wereld worden voor de productie van synthetische gasbenzine en rubber. Die materialen moesten dienen om de oorlogsmachine van Hitler draaiende te houden.
Het concentratie zorgde voor uiterst goedkope arbeidskrachten en proefkonijnen voor de farmaceutische afdelingen van het concern. IG-medewerker Helmuth Vetter, dokter en SS-majoor, nam in opdracht van Bayer aan medische experimenten in verschillende concentratiekampen.
Zo kocht Bayer van de Auschwitz-leiding 150 vrouwelijke gevangenen voor het uitvoeren van medische experimenten. Daarbij werd een prijs afgesproken van 150 Reichsmark per vrouw. Een tijd later kreeg de kampleiding een bericht dat de experimenten waren uitgevoerd en dat alle testpersonen waren overleden. Tegelijkertijd werd aangekondigd dat er weldra opnieuw met het kamp contact zou opgenomen worden voor een nieuwe zending.
Tegelijk startte de chemisch-farmaceutische en serologisch-bacteriologische afdeling van Hoechst experimenten met een nieuw tyfuspreparaat op gevangenen van Auschwitz en nadien ook Buchenwald. Op de processen van Neurenberg verklaarde de SS-arts Hoven dat Duitse wetenschappelijke kringen goed moesten weten dat de SS geen vooraanstaande wetenschappers ter beschikking had.
"Het is evident dat de experimenten in de concentratiekampen met IG-preparaten alleen plaatsvonden in het belang van IG, dat er alles aan gelegen was de effectiviteit van deze preparaten vast te stellen," voerde hij aan. "Ze lieten de SS het vuile werk in de concentratiekampen opknappen. IG Farben had niet de bedoeling ook maar iets hierover naar buiten te brengen, maar trok een rookgordijn rond de experimenten op zodat zij alle winst voor zichzelf kon houden. Niet de SS, maar IG Farben nam het initiatief voor de experimenten in de concentratiekampen."
Het Neurenbergse oorlogstribunaal veroordeelde 24 bestuursleden en managers van IG Farben wegens massamoord, slavernij en andere misdaden tegen de menselijkheid. In 1951 kwamen ze echter allemaal in vrijheid en keerden ze terug naar het bedrijfsleven. Het Neurenbergse tribunaal ontmantelde IG Farben, maar liet Bayer, Hoechst en BASF zelfstandig verder gaan.
Opmerkelijk is ook dat diverse topmannen van de bedrijven uit de rangen van de NSDAP kwamen. Carl Wurster was tot 1974 bestuursvoorzitter van BASF en was tijdens de oorlog bestuurslid van het bedrijf dat het Zyklon B vervaardigde. Carl Winnacker, bestuursvoorzitter van Hoechst tot op het einde van de jaren zeventig, was tijdens de Hitler-dictactuur lid van de Sturm Abteilung (SA) en bestuurslid van IG Farben. Curt Hansen, tot op het einde van de jaren zeventig bestuursvoorzitter van Bayer, werkte tijdens de oorlog op de afdeling die instond voor het verwerven van grondstoffen.
Het zou echter nog jaren duren vooraleer de bedrijven hun verantwoordelijkheid tijdens de tweede wereldoorlog erkenden en zich bereid toonden om schadevergoedingen te betalen. De erfgenaam van het moederbedrijf IG Farben bleef als een beheersfirma voor onroerend goed bestaan tot 10 november 2003, toen het bedrijf failliet werd verklaard.

Dit is wat de ING bank verdiend

Zo stap je over van bank


Door PATRICIA BOON EN RUBEN EG
Consumenten die willen overstappen naar een andere bank, laten dat meestal zitten uit angst voor rompslomp. Maar overstappen is prima te doen, mits je een paar zaken in acht neemt.
ING-topman Ralph Hamers
ING-topman Ralph Hamers
Ⓒ © DIJKSTRA B.V.
Waar velen nog twijfelden om te switchen van financiële instelling, is de salarisverhoging van 50% voor topman Ralph Hamers van ING de druppel die de emmer heeft doen overlopen. „Ik ben weg”, is een veelgehoorde reactie op sociale media. Soortgelijke reacties waren er eerder, bijvoorbeeld na investeringen van Nederlandse banken in een pijpleiding over Amerikaans indianengebied en op de verhoging van het salaris voor de top van ABN Amro.
Wie inderdaad de daad bij het woord wil voegen, kan het beste beginnen met een bezoek aan de Eerlijke Bankwijzer. Deze site vergelijkt onder meer bonusbeleid, aandacht voor mensenrechten en duurzaamheid van banken. Op basis van die vergelijking kun je een keuze maken welke bank het beste bij je past en waar je naar toe wilt gaan.

Overstapservice

Alle banken bieden sinds 2014 de Overstapservice aan. Deze service, die je kunt aanvragen bij de bank waar je naartoe gaat, zorgt dertien maanden lang voor een aantal zaken. Zo worden bijschrijvingen, zoals salaris of uitkering, automatisch doorgestort naar het nieuwe rekeningnummer. Daarnaast worden automatische afschrijvingen (denk aan de energierekening of zorgverzekering) rechtstreeks van de nieuwe betaalrekening afgeschreven. Dat geldt ook voor de hypotheek of verzekering. Hierbij, zo waarschuwt de Consumentenbond, moet wel worden opgelet: sommige banken willen dat de hypotheekrente en verzekeringspremies worden afgeschreven van een betaalrekening die bij hen loopt.
Na twaalf maanden krijg je een herinnering dat de Overstapservice over vier weken wordt beëindigd. Voor de periode van dertien maanden is gekozen omdat in die periode alle bij- en afschrijvingen minimaal een keer voorbij zijn gekomen.
In de dertien maanden die de Overstapservice duurt, heb je zelf de tijd om partijen die geld storten, zoals de werkgever, te laten weten dat je een nieuw rekeningnummer hebt. Daarvoor krijg je onder meer overstapkaarten thuisgestuurd. Niet alle banken hanteren overigens nog papier om te kunnen overstappen: bij nieuwkomers Knab en Bunq is alles via de website of app te regelen. Dit kan ook bij ASN, SNS en ING.

Nieuwe passen aanvragen

Verder moet je zelf pinpassen, creditcards en internetbankieren bij je nieuwe bank aanvragen. Ook dien je periodieke overboekingen (bijvoorbeeld geld dat je op een spaarrekening stort) en selectieve rekeningblokkades zelf stop te zetten en aan te melden bij je nieuwe bank. Verstandig is om alle bij- en afschrijvingen van je oude bank te downloaden als je geen papieren afschriften meer ontvangt. Op die manier kun je zaken terugzoeken want je hebt geen toegang meer tot je internetbankieren als je je bankrekening hebt opgezegd.
Het afgelopen jaar maakten rond de 67.000 consumenten en bedrijven gebruik van de Oversstapservice, zo meldt Berend Jan Beugel van de Betaalvereniging Nederland. Dat lijkt heel wat, maar is in de praktijk nog slechts een fractie op de schaal van het totaal aantal van 22,4 miljoen particuliere en zakelijke betaalrekeningen in Nederland.
„Het feit dat banken vaak eisen stellen aan de afschrijving van de hypotheek, zoals het hebben van een betaalrekening, en dat consumenten hun rekeningnummer niet kunnen meenemen, blijft voor velen een drempel bij het overstappen”, zegt Joyce Donat van de Consumentenbond.

Nummerbehoud

Toezichthouder Autoriteit Consument & Markt (ACM) pleitte twee jaar geleden al voor invoering van banknummerbehoud. Zo was het recht op het behoud van een telefoonnummer, dat in 2008 wettelijk werd geregeld, een van de aanjagers van de concurrentie in de telecomsector. Telecomproviders gingen elkaar beconcurreren met dienstverlening en scherpere prijzen om klanten te lokken.
De ACM heeft voorgesteld om bankrekeningen te koppelen aan bijvoorbeeld telefoonnummers of inschrijvingen bij de Kamer van Koophandel. De Europese Commissie komt volgend jaar met een analyse over de kosten en opbrengsten van banknummerbehoud.

Operatie JB We leren niks van de geschiedenis

Operatie JB - Het laatste grote geheim van WO II
Schrijver:Christopher Creighton
Uitgever:Uitgeverij Balans Amsterdam / Uitgeverij Van Halewyck Leuven
Uitgebracht:1996
Pagina's:286
ISBN:9050183468
Omschrijving:Het boek "Operatie JB" deed bij zijn verschijning in 1996 veel stof opwaaien. De auteur beweerde dat Martin Bormann, de secretaris van Hitler die na de oorlog bij verstek ter dood werd veroordeeld en in 1973 officieel dood werd verklaard, in werkelijkheid op 1 mei 1945 door een ultra-geheim Brits commando werd ontvoerd en naar Groot-Brittannië gebracht. Bormann zou hierna nog jarenlang in Groot-Brittannië hebben gewoond. De inzet van deze geheime operatie: Bormanns toegang tot de enorme banktegoeden van de NSDAP.
John Ainsworth-Davis (1924-2013) geeft aan dat hij tijdens en na de Tweede Wereldoorlog actief was als geheim agent. Over deze schimmige figuur is verder weinig informatie te vinden, hetgeen zijn geloofwaardigheid niet ten goede komt. "Operatie JB" (oorspronkelijk uitgegeven als "OP JB") schreef hij onder de schuilnaam Christopher Creighton. Met dit boek zou hij naar eigen zeggen de waarheid willen vertellen.
Ondanks wat de titel doet vermoeden, draait het boek niet volledig om operatie JB, de ontvoering van Bormann, maar eerder om het leven van de auteur tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zijn vader was volgens hem een goede vriend van Winston Churchill, de latere koning George VI, AdmiralEarl Mountbatten, Joachim von Ribbentrop (de latere minister van Buitenlandse Zaken van het Derde Rijk) en Desmond Morton (het hoofd van Sectie M, een Britse ultra-geheime dienst). Morton zou de auteur al in 1939 hebben gerekruteerd voor Sectie M. Hij was toen slechts 15 jaar oud.
De auteur heeft naar eigen zeggen vele opdrachten uitgevoerd in door de vijand bezet gebied. Voorts zou hij in december 1941 een Nederlandse onderzeeboot, de Hr. MS. K XVII, hebben opgeblazen, omdat deze de Japanse aanvalsvloot voor Pearl Harbor voortijdig zou hebben waargenomen. Ook vertelt hij dat hij de Raid op de Franse kanaalhaven Dieppe in juni 1942 bewust moest verraden aan de Duitsers. Hij was tevens betrokken bij een misleidingsoperatie om de locatie van de geallieerde landingen in 1944 zo lang mogelijk verborgen te houden. Hij werd echter ontmaskerd door de Duitsers en door hen vreselijk gemarteld. Een team van Sectie M wist Creighton echter te bevrijden uit Duits gevangenschap.
In januari 1945 begon de voorbereiding voor operatie JB, de ontvoering van Martin Bormann. De naam zou door Ian Fleming (de latere schrijver van James Bond-verhalen) zijn bedacht, die de algemene leiding had over de operatie. Creihgton was de operationeel commandant. Hij was op dat moment slechts 21 jaar oud. Bij de operatie waren maar liefst 150 Britse commando’s betrokken, mannen en vrouwen. De operatie was een succes, hoewel 14 personen van de eenheid sneuvelden. Op 11 mei 1945 werd Bormann overgedragen aan Desmond Morton. Bormann zou hierna nog jaren in Groot-Brittannië hebben gewoond en volgens Creighton overleed hij in 1959 in Paraguay.
Om het kort samen te vatten: "Operatie JB" is volkomen ongeloofwaardig. De auteur kan nauwelijks bewijs aandragen voor zijn vele opmerkelijke beweringen. Hij beroept zich op enkele brieven van Winston Churchill, Ian Fleming en Admiral Earl Mountbatten, maar hij slaagt er niet in de authenticiteit van deze brieven aan te tonen. Geen van de betrokken personen heeft na de oorlog ook maar iets gezegd over deze operatie in het bijzonder, of over het bestaan van Sectie M in het algemeen. Als alles is gegaan zoals Creighton beweert, dan had daar meer bewijs van moeten zijn. De auteur voert aan dat na de oorlog alle sporen van Sectie M en haar operaties uit de dossiers zijn verwijderd, maar dat is wel een heel makkelijke uitvlucht. Veel van de dialogen tussen andere personen die Creighton weergeeft in zijn boek kunnen, als zij echt plaatsgevonden hebben, helemaal niet bekend zijn bij de auteur.
Bovendien kloppen bepaalde uitspraken van Creighton simpelweg ook niet. In een ander artikel op deze site wordt overtuigend aangetoond dat de KXVII ten onder ging doordat het schip in aanvaring kwam met een mijn (zie: Hr. MS. K XVII: gezonken door een mijn of door een aanslag?). De onderzeeër is dus niet tot zinken gebracht doordat er, zoals Creighton beweert, explosieven aan boord zijn geplaatst. Het boek bevat meerdere fouten. Zo bestempelt Creighton Ernst Kaltenbrunner als de leider van de SS in Frankrijk, wat niet klopt, want Kaltenbrunner was leider van het Reichssicherheitshauptamt (RSHA). Op een andere plaats in het boek schrijft de auteur dat op 11 mei 1944 tijdens een geallieerde oefening (codenaam Tiger) voor Overlord (de geplande geallieerde amfibische landingen in Normandië) de schepen werden aangevallen door Duitse onderzeeboten. In werkelijkheid werden de geallieerde landingsvaartuigen van het type Landing Ship Tank (LST) aangevallen door Duitse Schnellboote, torpedomotorboten.
Het feit dat de auteur al op zijn vijftiende gerekruteerd zou zijn voor Sectie M is al erg ongeloofwaardig. Ook zijn uitgebreide vriendenkring wekt verbazing. Desmond Morton was praktisch de pleegvader van Creighton, ook kon de schrijver naar eigen zeggen goed overweg met Winston Churchill en Ian Fleming. Verder zou hij gedurende de oorlog in de rol van vermeende dubbelagent, die spioneerde voor de Duitsers, ontmoetingen hebben gehad met de halve top van nazi-Duitsland. De auteur beschrijft ontmoetingen met Ernst KaltenbrunnerAdmiral Wilhelm Canaris (chef van de Abwehr) en Joachim von Ribbentrop. De auteur beweert zelfs dat hij een persoonlijk onderhoud met Adolf Hitler heeft gehad in de Wolfschanze. Ook hiervoor geldt dat als al deze ontmoetingen daadwerkelijk hadden plaatsgevonden, hier bewijs van had moeten zijn, maar dat is er niet.
Zoals Peter Kimenai aangeeft in zijn artikel over de K XVII lijkt de auteur zijn eigen fantasievolle invulling te geven aan onopgehelderde momenten in de geschiedenis. Dat is op zich geen probleem want dit is een beproefd concept bij thrillerschrijvers. Het is echter wel kwalijk dat Creighton beweert de waarheid te vertellen en dat alles zo is gegaan zoals hij het beschrijft. Lezers kunnen daardoor een volledig verkeerd beeld van de geschiedenis krijgen.
Als Creighton "Operatie JB" had gebracht als een fictief verhaal had het boek een goede beoordeling kunnen krijgen. Het verhaal is namelijk wel spannend en doet denken aan de boeken van Alistair MacLean (de schrijver van onder meer "De kanonnen van Navarone"). Alle gebeurtenissen voltrekken zich in een snel tempo en je leeft mee met de hoofdpersonen, ondanks dat ze totaal geen diepgang hebben.
Het valt op dat er heel veel narrow escapes en andere ongeloofwaardige gebeurtenissen plaatsvinden, bijvoorbeeld Creightons bevrijding uit Duits gevangenschap en het al eerder genoemde onderhoud met Hitler. De passages waarin de auteur verslag doet van hoe hij met een strop om zijn nek vanaf een rotspunt moest toekijken naar de geallieerde aanval op Dieppe zijn ook erg onaannemelijk. Het wordt echt lachwekkend als Creighton en Fleming tijdens een missie in nazi-Duitsland, in de rol van dubbelagenten, worden aangesproken door een jonge mannelijke medewerker van Von Ribbentrop die homoseksuele avances maakt naar de auteur en Fleming, waarop Fleming uitroept dat hij dat altijd al een keer heeft willen proberen. Uiteindelijk komt het niet zo ver.
Veel van de dialogen en personages uit het boek lijken afkomstig te zijn uit een slechte B-film. Het wemelt van de dramatische uitroepen, emotionele aanvallen en (vaak misplaatste) humoristisch bedoelde uitspraken. Bij tijd en wijlen is het boek ook chaotisch. Het verhaal bevat enkele gaten in de plot, die onvoldoende worden opgevuld. Ook valt het op dat de auteur tamelijk vol van zichzelf is. Enerzijds zegt hij steeds dat hij geen held is en bestempelt hij elke operatie als een fiasco. Anderzijds beschrijft hij zichzelf als iemand met een atletisch figuur, die uitblinkt in het gevecht en met allerlei wapens kan omgaan. Bovendien is hij slim, hard, maar ook gevoelig en heeft hij veel doorzettingsvermogen. Hij kan elke vrouw krijgen die hij wil en hij is ook nog eens een virtuoos pianospeler. De auteur schildert zich dus af als een echte James Bond. Er zijn nog meer elementen in het boek die sterk doen denken aan deze bekende schepping van Ian Fleming. Zo duiken er opvallend veel vrouwen op met een zeer aantrekkelijk figuur die hun charme in de strijd gooien.
Hoewel dat de schrijver beweert dat zijn fantasie gebrekkig is, bewijst hij met het boek het tegendeel. "Operatie JB" biedt leesplezier, maar dat is dan ook alles. Christopher Creighton lijkt alles uit zijn duim gezogen te hebben. Als historisch werk heeft het geen enkele waarde en is het niet serieus te nemen.

VVD-AMSTERDAM WIL DE STAD VERDER OMVOLKEN en de vijand binnenhalen


Terwijl de autochtone Amsterdammers al met 47.5% een minderheid zijn (bron: CBS), wil de VVD-Amsterdam dat dit cijfer nog verder omlaag gaat.
CBS:
VVDCBS


https://youtu.be/IsqYGNE9rmA

15 MEI 1940: AMSTERDAM LIEP UIT OM DE DUITSE BEZETTER TE VERWELKOMEN.


Terwijl ruim 2.200 gesneuvelde Nederlandse soldaten en circa 2.000 omgekomen burgers nog boven de aarde stonden, en mijn dienstplichtige vader na 5 dagen zware gevechten tegen een Duitse overmacht in een krijgsgevangenkamp zat opgesloten, hield het Duitse leger op 15 mei 1940 zijn intocht in Amsterdam. Na een mededeling van burgemeester De Vlugt in de ochtendkranten over de tijd van aankomst gingen duizenden Amsterdammers naar de binnenstad. Tijdens de intocht stond het Rokin, de Dam, het Damrak, de Reguliersbreestraat, etc. dan ook afgeladen met nieuwsgierigen. En de vijand werd niet vergeten. Overal deelden meisjes en vrouwen wat lekkers uit aan de vijandelijke soldaten, behulpzame Amsterdammers probeerden een defecte Duitse stafauto te repareren en de Amsterdamse politie wees de bezetter trouw de weg.
Amsterdam1940








https://youtu.be/VorJC9ryxzI

Meerderheid raad wil gemeentelijke miljarden weghalen bij ING

Bron: AT5


De gemeentelijke miljarden zouden moeten worden weggehaald bij de ING bank, dat vindt de meerderheid van de gemeenteraad. Het is een reactie op de gigantische loonstijging van topman Ralph Hamers. Hamers gaat vijftig procent meer verdienen terwijl bankmedewerkers er slechts met 1,7 procent op vooruitgaan.
In totaal gaat het om 5,5 miljard euro per jaar, de totale gemeentelijke begroting. Makkelijk is het overhevelen van dat geld naar een andere bank niet. Het gaat in totaal om ruim honderd bankrekeningen die goed zijn voor duizenden transacties per dag. Een overstap zou zomaar een half jaar tot een jaar kunnen duren.
Toch zien partijen als D66 en de Partij voor de Dieren (PvdD) het graag gebeuren. 'Het is misschien wel een mooi moment voor Amsterdam om eens na te denken of er geen betere huisbankier is', aldus D66-voorman Reinier van Dantzig. 'ASN Bank of Triodos staan goed aangeschreven. Verder kunnen we kijken wat de eerlijke bankenwijzer adviseert', voegt PvdD-kandidaat raadslid Anke Bakker toe.
Wethouder tevreden
Amsterdam moet vanwege nieuwe aanbestedingsregels sowieso een nieuwe bank kiezen voor 1 januari 2019. Wethouder Udo Kock (Financiën) laat weten tevreden te zijn over de ING. 

DE BILDERBERGERS LIETEN IERLAND DE AFGELOPEN DECENNIA RELATIEF MET RUST MAAR NU IS ER SPAKE VAN EEN ‘INHAALSLAG’

https://youtu.be/VG47lcH8DRA

Bron: Revolutionaire Online Auteur: M K

Breng alle informatie naar buiten van de Bilderberggroep en hoe de plunder- en pedo elite het plebs laat opdraaien voor de rekening van vluchtelingen/asielzoekers en de kosten die ministers maken met betrekking tot feestjes zie afscheid : demmink op kosten van de belastingbetaler

Afscheid Demmink kostte ruim 34.000 euro

De afscheidsfeestjes van voormalig Secretaris-Generaal van Veiligheid en Justitie Joris Demmink, die in oktober 2012 met pensioen ging, hebben ruim 34.000 euro gekost. Dat blijkt uit documenten die in handen zijn van het AD.
In het chique De Beukenhof in Oegstgeest werd op 25 oktober met ongeveer dertig personen gegeten en gedronken. Daar werden kosten noch moeite gespaard: aan het einde van de avond dronken sommige gasten witte wijn (Rully Premier Cru) van 57,50 euro per fles. De eindrekening liep mede daardoor op tot ruim 4.300 euro. 

In de Haagse Ridderzaal ging het er een kleine week later ook gezellig aan toe. Er werden 1.142 glazen wijn gedronken, tegenover 244 frisjes. De rekening van de cateraar bedroeg ruim 20.000 euro. Daarnaast werd nog voor een ruime 2.300 euro aan geluidsapparatuur gehuurd. De hoge drankrekeningen zijn saillant omdat Demmink eerder in opspraak kwam wegens hoge declaraties. Tussen februari 2007 tot mei 2009 declareerde hij voor ruim 18.000 euro, waarvan 13.000 euro op waren gegaan aan eten en drinken. 

Beveiliging
Uit documenten die deze krant opvroeg via de Wet Openbaarheid Bestuur blijkt ook dat Joris Demmink sinds zijn pensioneren voor ruim 48.000 euro is beveiligd. Hardnekkige geruchten rond zijn persoon over vermeende pedofilie hebben er weleens toe geleid dat zijn huis in Den Haag is beklad met verf. De laatste tijd is het een stuk rustiger rond zijn persoon. De hoge nota van ruim 48 mille heeft daarom geleid tot interne discussie op het ministerie van Veiligheid en Justitie, zo bevestigen goed ingevoerde bronnen. Sommigen vinden dat de beveiliging bij een gebrek aan dreiging wel een tandje minder kan. 

Uit de WOB-documenten valt verder op te maken dat Joris Demmink door het ministerie vergoede juridische kosten (van tienduizenden euro's) moet terugbetalen, als blijkt dat hij schuldig is. Tegen Demmink loopt een strafrechtelijk onderzoek naar vermeend misbruik van twee minderjarige Turkse jongens in de jaren negentig. Het Openbaar Ministerie heeft onlangs laten weten geen bewijs te hebben gevonden. Het Hof in Arnhem zal in februari oordelen of het onderzoek terecht gestopt is. 

Geen twijfel
Hoewel toenmalig justitieminister Ivo Opstelten schrijft dat hij ,,geen enkele reden" heeft ,,om te twijfelen" dat beschuldigingen tegen Demmink ongegrond zijn, geeft hij aan dat Demmink de juridische kosten van de strafprocedure zelf moet dragen als hij schuldig wordt bevonden. Datzelfde geldt voor een civiele procedure die Demmink in 2013 aanspande tegen het AD. 

Nadat deze krant ooggetuigen opvoerde die Demmink in de jaren tachtig gezien zeggen te hebben met een beruchte Haagse kinderpooier, spande de oud-topambtenaar een langdurige bodemprocedure aan. Het AD won die procedure na twee jaar. Het ministerie van Veiligheid en Justitie kan nog niet zeggen of Demmink de kosten van de procedure tegen het AD heeft terugbetaald.
Wie durft een zaak aan te spannen dat de Europese Unie wordt vernietigt?

Volledige berichtgeving door propaganda/mainstream media

Verwant