donderdag 22 februari 2018

Kritische kanttekeningen bij orgaandonatie en hersendood


door: Realpredictor
Door: Dr Paul A Byrne, kinderarts en neonatoloog
U hebt waarschijnlijk veel positieve publiciteit gehoord over orgaan- en weefseldonatie, informatie die wordt verstrekt door medische professionals die nauw betrokken zijn bij het doorgeven van de "gift van het leven". Men laat ons bewust geloven, dat de donor al echt dood is, voordat organen of weefsel worden weggenomen. Men laat met opzet weg, dat een donor de noodzakelijke procedure levend moet ondergaan.
In de vroegste ontwikkeling van niertransplantatie, in de jaren vijftig en zestig, werd gebruik gemaakt van enerzijds levende donoren en anderzijds donoren die aan een hart- en circulatiestilstand waren overleden. Dit waren destijds de enige in aanmerking komende orgaandonoren. De term "hersendood" kende men niet. 
Met vallen en opstaan​​ ontdekte men, dat het onmogelijk was om de voor anderen leven rekkende operatie uit te voeren, als de organen afkomstig waren van iemand die écht dood was. Bij een overledene treden namelijk binnen een paar minuten orgaanbeschadigingen op door zuurstofgebrek. 
Om de experimentele procedures van artsen te rechtvaardigen was het noodzakelijk om met een oplossing te komen. Zo is men op de gekunstelde term "hersendood" gekomen: “zo-goed-als” dood. 
Er ging een doos van Pandora open, toen chirurgen zich realiseerden dat ze de mogelijkheid hadden om gezonde organen van "zo-goed-als dood zijnde" of “hersendode” personen te implanteren bij een ziek persoon.
Om de diagnose hersendood (in het Engels Declare Brain Death of DBD) te kunnen stellen ontwikkelde men in Amerika tussen 1968 en 1978 meer dan 30 verschillende sets van criteria. Elke nieuwe set was minder streng dan de vorige. 
Niet lang geleden werd een jonge man uit Oklahoma "hersendood" verklaard, maar zijn nicht, een verpleegster, zag dat er respons was tijdens de 4 uren voorbereiding, die nodig was om zijn organen weg te nemen. De transplantatie is niet doorgegaan. Deze jonge man is het levende bewijs dat "hersendood" niet echt dood is. Als zijn organen waren weggenomen, zou hij zijn vermoord.
Hij heeft zelfs verteld dat hij hoorde en begreep wat de doctoren van plan waren, maar dat hij als gevolg van zijn hersenletsel niet in staat was om te spreken. Hij kon niet schreeuwen "STOP!" terwijl het ging om het oogsten van zijn eigen organen. 
Wanneer men organen wil oogsten en de donor heeft nog hersenactiviteit, dan wordt een niet-reanimeren verklaring aangevraagd, zodat ze het kunstmatige beademingsapparaat kunnen stopzetten. 
Als de donor 75 seconden geen pols meer heeft (maar het hart klopt nog wel) kunnen de organen en weefsels worden weggenomen - dit heet in het Engels “Donation by Cardiac Death” (DCD). 
In Nederland gebruikt men de termen heartbeating donatie en non-heartbeating donatie. Heartbeating donatie wil zeggen dat een donor “hersendood” is met een intacte circulatie (de donor ligt aan een beademingsmachine). De circulatie wordt pas stop gezet ná de donatieprocedure. De functie van de organen bij heartbeating donoren blijft dus intact.
Wist u, dat de organen worden verwijderd terwijl de patiënt een verlammend middel krijgt toegediend, maar geen verdoving of anesthesie?! 
Zodra de diagnose DBD (“hersendood”) of DCD (75 seconden geen pols meer, hart klopt nog, heartbeating) is gesteld en radeloze familieleden hebben toestemming gegeven (of de overheid, als er geen familieleden worden gevonden) ondergaat de "orgaandonor" uren, soms dagen van afschuwelijke behandelingen om het lichaam, de container van "reserveonderdelen", te preserveren tot een geschikte ontvanger is opgespoord.
De waarheid van de afschuwelijke behandeling en de dood van de donor
De patiënt krijgt geen verdoving. Het operatief weghalen van meerdere organen duurt gemiddeld, drie tot vier uren, terwijl het hart klopt, de bloeddruk en ademhaling normaal zijn, al is het met behulp van een machine. Nadat elk orgaan zorgvuldig is weggesneden wordt uiteindelijk het kloppende hart stopgezet, juist voordat ook dat orgaan wordt verwijderd.
Het is een goed gedocumenteerd feit, dat de hartslag en de bloeddruk direct omhoog gaan, wanneer de eerste incisie in de hersendode patiënt wordt gemaakt. Dit is precies dezelfde reactie die een anesthesist ziet bij een gewone patiënt die tijdens een normale operatie te weinig anesthesie heeft toegediend gekregen. Maar, zoals eerder gezegd, orgaandonoren krijgen geen anesthesie toegediend.
Er steken steeds meer protesten van verpleegkundigen en anesthesisten de kop op, die reageren op de bewegingen van een verondersteld "lijk" tijdens de operatie. De bewegingen zijn soms zo hevig dat het onmogelijk is geworden om door te gaan. Als gevolg van hun persoonlijke ervaringen hebben vele professionals in de medische wereld hun naam van het donorregister laten schrappen en hebben twijfels over hersendode donoren, of zij werkelijk dood zijn of niet.