maandag 30 april 2018

Pedofilie sluipt via liefdadigheid en overheid huiskamer binnen

“Curiouser and Curiouser!”

Pedofiele netwerken en de beweging voor De Rechten van het Kind in Engeland
Door David Scott, UK column.org
Onderzoeksjournalist David Scot, van de Britse nieuwssite UK column.org, heeft uitgezocht hoe het mogelijk is dat in Engeland één veroordeelde pedofiel ongelooflijk veel invloed heeft binnen de wetgeving en de rechten van kinderen. De naar boven gekomen informatie is onthutsend. Duidelijk wordt waarom er zoveel onschuldige kinderen zijn overgeleverd aan seksuele roofdieren en hoe diep hun tentakels via liefdadigheids- en overheidsinstanties zitten verankerd in een wereldwijd, maatschappelijke systeem. We hoeven niet de illusie te hebben dat het buiten Engeland anders is.
Zaterdag 10 maart 2018
Pedofielen hebben onder het dekmantel van kinderrechtenactivisme ‘de essentie van de kindertijd en de relatie tussen ouders en kinderen’ gedefinieerd, of liever gezegd geherdefinieerd.
Peter Newell, die zijn naam deelt met de illustrator van ‘Alice in Wonderland’, is een veroordeelde pedofiel. In dit artikel proberen we de wirwar aan verbanden te ontrafelen van de beweging voor de Rechten van het Kind. De resultaten zijn schokkend en waarschijnlijk verre van volledig, want Newell blijkt aan ongelooflijk veel organisaties te zijn gelinkt.
Peter Newell is schuldig bevonden aan twee aanklachten voor het plegen van ‘ernstig seksueel geweld’ tussen mei 1966 en mei 1968, en drie aanklachten voor ‘onfatsoenlijk’ gedrag tussen mei 1965 en mei 1968. Hij heeft daarvoor zes jaar en acht maanden gevangen gezeten.  Over de zaak is in Engeland binnen een (klein deel van de) main stream media verslag gedaan:
  • BBC Nieuws: kinderrechtenactivist Peter Newell gevangen gezet wegens mishandeling (bbc.com)
  • Metro: Man die het slaan van kinderen wilde verbieden, is gevangen gezet na verkrachting van 13-jarige jongen (metro.co.uk)
  • The Daily Mail: Top UNICEF-kinderrechtenactivist – die de campagne tegen het slaan van kinderen in Engeland leidde – wordt in het laatste liefdadigheidsschandaal, gevangen gezet voor verkrachting van 13-jarige jongen. (dailymail.co.uk)
  • The Times: Pedofiel Peter Newell had sleutelrol binnen kinderliefdadigheidsorganisatie (thetimes.co.uk)
  • The Telegraph: Kinderrechtenactivist gevangen gezet wegens misbruik van een 12-jarige jongen (telegraph.co.uk)
Een heleboel krantenkoppen, waarbij alleen de kop van de Daily Mail écht het belang van de zaak aanstipt. Dit is niet zomaar de zoveelste zaak in een lange en deprimerende rij van pedofielen, die tientallen jaren na hun kindermisbruik zijn veroordeeld. Hij is een belangrijk figuur binnen de beweging voor de Rechten van het Kind en zijn werk heeft invloed op zowel de wetgeving als op manier waarop er tegenwoordig naar het ‘traditionele gezin’ wordt gekeken. Laten we het eens wat beter onder de loep nemen.
We beginnen met de organisatie ” Children are Unbeatable (kinderen zijn onovertroffen)”, want we moeten toch ergens beginnen. Dit is:
Een samenwerkingsverband van organisaties en kinderen die de mogelijkheid onderzoekt om de wet te hervormen om kinderen tegen mishandeling dezelfde wettelijke bescherming te bieden als volwassenen en om een positieve, geweldloze manier van bestraffing te bevorderen”.
Het is de Engelse afdeling van een bredere, internationale beweging. De coördinator en de enige fulltime medewerker was Peter Newell die in 2004 werd geïnterviewd door John Plummer van de Third Sector:

“Ik vind het onderwerp nogal saai”

Het slaan van kinderen is een gevoelig onderwerp, maar niet voor de man die de campagne leidt om dit te verbieden. “Ik vind het onderwerp nogal saai,” bekent Peter Newell, coördinator van “Children are Unbeatable”. “Het biedt geen intellectuele uitdaging. Maar nu ik eenmaal aan deze campagne ben begonnen, kan ik er ook niet zomaar mee stoppen”.
Het heeft hem er niet van weerhouden de klus te klaren en wel zo goed dat hij en de 400 leden van het samenwerkingsverband andere wegen konden verkennen. “The Children Bill”, die naar verwachting in de herfst in de wet zal worden opgenomen, haalt de term ‘redelijke straf’ eruit, waardoor volwassenen die kinderen slaan niet worden vervolgd.  Als dat is gelukt, zal het samenwerkingsverband worden ontbonden.
“Het zou heel fijn zijn om een organisatie op te heffen omdat ze haar doel heeft bereikt”, aldus de 63-jarige Newell, die de enige voltijds medewerker is van de organisatie. De organisatie ontvangt 80,000 Engelse ponden, vanuit de NSPCCSave the Children en Barnardo’s waarmee hij zichzelf en drie part-time medewerkers uitbetaalt. “Het is geen kwestie van óf, maar van wannéér het slaan van kinderen wordt verboden.

Gigantisch liefdadigheidsleger ondersteunde de campagne

De ambitie om het familierecht te veranderen is duidelijk. En hoe groot was het liefdadigheidsleger dat de campagne van Newell ondersteunde? The Guardian heeft in januari 2000 een een opsomming gemaakt. Het is een lange lijst en sorry voor de grootte van de lijst, maar ik weet geen betere manier om de omvang van de infiltratie van één man (die toevallig ook een kinderverkrachter is) in de liefdadigheids- en overheidsorganisaties in het Engeland te illustreren, dan door de lijst volledig over te nemen. Kan je je voorstellen dat één persoon in Engeland zoveel invloed heeft op het beleid en de praktijk met betrekking tot kinderen?
Dit zijn de connecties vanuit slechts één positie en Newell had er vele anderen. Hij was ook coördinator bij APPROACH (de vereniging voor de bescherming van alle kinderen). Dat is een andere liefdadigheidsinstelling (nr. 328132 in Engeland en Wales) die campagne voert om het slaan van kinderen door hun ouders te verbieden. Tot de beheerders behoort Dr. Anne Crowley van ‘Play Wales’. De organisatie ontving honderdduizenden ponden van het NSPCCBarnardo’s, Save the Children en UNICEF, vier van de grootste organisaties voor kinderen, maar ook van andere organisaties in het buitenland en van particuliere donoren. Zij is actief in Engeland, Europa, Afrika, Latijns-Amerika en Azië.
Dit brengt ons bij de buitenlandse connecties. Newell was een vooraanstaand personeelslid en de belangrijkste drijvende kracht achter het Global Initiative to End All Corporal Punishment of Children. In hun rapport van 2015 vatten ze zijn positie als volgt samen:
Global initiative is ontstaan door de werkzaamheden van de twee stichtende leden, Peter Newell en Thomas Hammarberg, die beiden kunnen bogen op een grote ervaring in het verdedigen van mensenrechten en in het bijzonder de rechten van kinderen. Hun invloed op de UNCROC was vanaf het begin duidelijk en leidde tot de ontwikkeling van een wereldwijd initiatief. Bij de lancering kreeg het GI de steun van invloedrijke mensenrechtenverdedigers als Mary Robinson (OHCHR) en Carol Bellamy (UNICEF).”
EPOCH WORLDWIDE is een netwerk van 79 niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) in meer dan 40 landen, die de doelstelling delen een eind te maken aan alle lijfstraffen tegen kinderen door middel van onderwijs en wetshervormingen. Peter Newell was hiervan de coördinator.
In 2006 is een nieuwe adviesraad van NGO’s opgericht voor de follow-up van het VN-onderzoek naar geweld tegen kinderen. Hierbij waren negen geselecteerde, internationale NGO’s betrokken; zie hieronder met toegevoegd de namen van hun vertegenwoordigers:
  • CRIN (Veronica Yates)
  • Defense for Children International (Virginia Murillo)
  • ECPAT (Theo Noten)
  • Global Initiative to End All Corporal Punishment of Children (Peter Newell)
  • Human Rights Watch (Jo Becker)
  • OMCT/World Organization Against Torture (Cecile Trochu Grasso)
  • Plan International (Ann-Kristin Vervik)
  • Save the Children Alliance (Roberta Cecchetti)
  • World Vision (Sara Austin)
Veel van deze organisaties hebben banden met Peter Newell. CRIN (Child Rights International Network) bijvoorbeeld, heeft op hun website verwijzingen staan naar Newell’s toespraken en artikelen; de veroordeling voor verkrachting van kinderen lijkt geen belangrijke bron van zorg of schaamte te zijn. En nu we het toch over CRIN hebben, er staat op hun website een artikel met de titel “Leeftijd is willekeurig: het vaststellen van de minimum leeftijd”. Het gaat erover dat, hoewel de leeftijd waarop een persoon strafrechterlijk aansprakelijk kan worden gesteld, moet worden opgetrokken tot 18 jaar, zowel leeftijd als fysieke en psychische volwassenheid erbij moet worden betrokken als het gaat om seksuele meerderjarigheid of om medische behandeling zonder toestemming van de ouders.

‘Naslagwerk’ wordt nog steeds vol trots gepromoot door UNICEF

En dit brengt ons bij het ‘VN-Verdrag inzake ‘de rechten van het kind’. Is Newell bij de totstandkoming hiervan betrokken? Maar natuurlijk! Peter Newell is samen met zijn vrouw Rachel Hodgkin auteur van het drietalige ‘Uitvoeringshandboek voor het verdrag voor de Rechten van het Kind’. Dit naslagwerk wordt nog steeds vol trots gepromoot door UNICEF en kan worden gedownload via de volgende links (deel 1deel 2deel 3). Dit document, en de verdrag waarnaar het refereert, is de belangrijkste grondslag achter de wetgeving die van invloed is op gezinnen over de hele wereld. Het is geschreven door een pedofiel. Het blijft actueel, het blijft machtig en het is gezaghebbend over onze kinderen.
Om de kwestie van de meerderjarigheid aan te pakken, wordt dit onderwerp behandeld in artikel 34 in deel drie van het handboek (pagina 523), waar we het volgende kunnen lezen:
“Afgezien van de in artikel 2 opgenomen discriminatiebelemmering, is het verdrag niet voorschrijvend ten aanzien van de leeftijd waarop het kind het recht moet krijgen om met seksuele handelingen in te stemmen. Dergelijke beperkingen moeten worden beoordeeld in het licht van de algemene beginselen van respect voor de zich ontwikkelende vermogens van het kind, zijn of haar belangen, zijn of haar gezondheid en de maximale ontwikkeling. En hoewel de commissie geen specifieke toestemmingsleeftijd aanbeveelt, heeft het in het geval van sommige verdragsluitende staten voorgesteld de leeftijd te verhogen. Twaalf jaar wordt duidelijk te laag geacht (zie bijvoorbeeld Indonesië CRC/C/15/Add.223, par. 81) en de commissie heeft ook haar bezorgdheid uitgesproken ten aanzien van de leeftijd van veertien jaar.”

Auteur is veroordeeld voor verkrachting van twaalfjarig kind

De auteur van deze verklaring, veroordeeld voor de verkrachting van een twaalfjarig jongetje, is niet bepaald gekwalificeerd om zich te wijden aan zaken die te maken hebben met de zorg die kinderen krijgen van liefhebbende ouders en de middelen waarmee onze samenleving hen probeert te beschermen tegen de roofdieren die onschuldige kinderen misbruiken, onherstelbare littekens maken en ze totaal kapotmaken, alleen om hun eigen duistere verlangens te bevredigen.
En zo wordt er een netwerk zichtbaar, dat zich uitstrekt vanuit het verheven VN-gebouw in New York, uitlopend over de gehele wereld tot aan liefdadigheidsinstellingen in de valleien van Engeland, Schotland en Wales. Via dit netwerk penetreert de staat zich steeds dieper in het gezinsleven. Zij doet dit onder het voorwendsel van ‘zorg en bescherming’. Maar zit hier niet een andere agenda achter? Hoeveel is er gecorrumpeerd? Is het gezin het doelwit, opdat er meer onbeschermde kinderen beschikbaar komen? En zo ja, in hoeverre heeft deze vorm van kanker zich al verspreid via onze liefdadigheidsinstellingen, overheid en cultuur?

We verliezen de ideeënstrijd

Als je de lijst van goede doelen beziet die het werk van Peter Newell steunen en het totale gebrek aan andere gezichtspunten, dan wordt één ding duidelijk: we verliezen de ideeënstrijd. De pedofielen hebben in hun beschutte hoedanigheid de essentie van de kindertijd en de relatie tussen ouders en kinderen gedefinieerd, of liever gezegd geherdefinieerd. Om deze situatie te verhelpen, moeten we ons wapenen met kennis over hóe en waaróm dit gebeurt. Het werk van Dr. Judith Reisman, die uitgebreid heeft geschreven over de invloedrijke mythes van de Amerikaanse onderzoeker Alfred Kinsey, is een goede om mee te starten. Eén van haar uitgebreide geschriften over dit onderwerp, het boek, “Sexual Sabotage: How One Mad Scientist Unleashed a Plague of Corruption and Contagion on America” is bijzonder relevant. Over haar werk, zegt Charles E. Rice, Amerikaans professor aan de “Notre Dame Law School”:
Het onderzoek van Dr. Reisman ondersteunt de conclusie dat het onderzoek van Alfred Kinsey onnatuurlijk, ideologisch gedreven en misleidend is. Elke rechter, wetgever of andere overheidsfunctionaris die geloof hecht aan dit onderzoek, maakt zich schuldig aan wanpraktijken en plichtsverzuim.
Als we ons verzetten tegen deze aanval op ons gezinsleven, de onschuld van onze kinderen en onze menselijkheid, moeten we die ideeën begrijpen en ze kunnen weerleggen. We moeten ook inzien dat het mensen als Newell en Kinsey deze ideeën uitdragen. Ze verbergen ze in het zicht, ze corrumperen en vernietigen ons. We moeten de kennis en het begrip vinden, en bovenal de moed om ons hiertegen te verzetten.
Oorspronkelijke tekst: David Scott, vertaling: Cassandra de Wit  |  ellaster.nl